Op deze site was voorheen een forum (2005-07),
deze is weer beschikbaar.
De voormalige forumberichten heb ik als start gebruikt.

uw nieuwe bericht kunt u via email opsturen

> naar Forum-verhalen <

voor ervaringen van christenen in een kerk/gemeente/leefgroep/etc
die dit meemaakten (ook al was het een tijdje terug).
Hierbij wat trefwoorden:

manipulatie   opgelegde schuldgevoel
intimidatie   onrechtmatige verplichte vergeving
chantage   onrechtmatige openbare bekentenissen
kerkdruk   onterechte beschuldigingen
prestatiedwang   kerk gedwongen huwelijk of scheiding
dwang   verplichte bevrijdingspastoraat
verraad   verplichte vrijwilligerswerk
bedreigingen   geëxcommuniceerd   uitgesloten
schelden   zwart gemaakt   roddel

Wanneer u uw verhaal liever niet op het forum plaatst
maar wel aan mij kwijt wilt
 of uw verhaal is veel uitgebreider,
stuur het op naar onderstaande email.

persoonlijk@manipulatieleed.nl
Uw verhaal wordt discreet behandeld.

het staat ons vrij om berichten te bewerken of te weigeren
indien dat nodig is dan koppelen we dat terug met u.
eventuele kleine spelfouten worden verbetert

FORUM VERHALEN

Peter 026

20-07-2012

Ik werd gevraagd als interim-manager voor een grote winkel op een grote christelijk camping. Van begin af aan heb ik heel duidelijk gemaakt dat dit geen vrijwilligerswerk was omdat de winkel commercieel was. Binnen de kortste opende ik de winkel na het winterseizoen en was men prettig verrast met deze meevaller (voor de camping ivm. Pasen-programma's). Ook Pinksteren ging prima, doch de duidelijk afgesproken en beloofde contract liet op zich wachten en wachten en wachten. Intussen had ik al bijna duizend uur gewerkt zonder enige vergoeding.

Er was afgesproken dat ik geheel zelfstandig de winkel zou draaien en inkopen zou doen, doch vanaf begin af aan werd steeds meer bemoeid door een grimmige interim-campingmanager. Dezelfde die van begin af aan 100% garandeerde dat ik niet uitgebuit of belazerd zou worden.

De zomer kwam eraan dat zou betekenen 2 maanden onafgebroken hard werken in de multifunctionele winkel, dus nog zeker duizend uur erbij. Dus als ik dit wilde kunnen zonder in te storten of ziek te worden moest ik in de maand ervoor mijn rust hebben. Daarbij had ik in laagseizoen een 2e functie dat ca 12 uur per week zou kosten naast de winkel beperkte openingstijden.
Ik vroeg snipperdagen om bij te komen, wat ik tevoren afgesproken had, maar er werd me verteld dat ik die niet had, dus ook niet kreeg.
Ik melde me maar ziek (in een rustige week) om bij te komen en had een gesprek met mijn huisarts en vertelde het hele verhaal. Ze vertelde me heel simpel dat als ik zo door zou gaan in over enkele weken een volledige burn-out zou hebben.

Intussen bleek de campingleiding me te willen bereiken maar dat ging langs elkaar en belde ze loopbaanadviseur en privé mijn ex, mijn dochter, mijn vriend en mijn vriendin. Er werden allerlei privévragen gesteld naast de vraag of ze wisten waar ik was, ik was gewoon thuis. Wat een inbreuk op mijn privacy.

Ze bleken wat vragen te hebben over de administratie en kassafuncties voor de invallers die zonder overleg ingezet werden.
Kort erop ben ik erheen gegaan en heb gegeven wat ze nodig hadden en vragen beantwoord. Onverwacht en onafgesproken en formeel nog ziek zijnde... had ik gesprek met de leiding van de camping. Ik bad en vroeg Jezus om naast mij te zitten als mijn advocaat en getuige. Ik kwam binnen in het kersverse kantoor, kort erop werd mijn huid schreeuwend volgescholden en werd ik vals beschuldigd van allerlei zaken. Dat terwijl ik zat te wachten op een afgesproken contract, waar niks over gezegd werd. Ze wilden dat ik instemde met het ontslag en naar huis zou gaan. Met moeite heb ik mijn reis- en onkosten weten los te peuteren. Ik kwam er ook achter dat ze dezelfde ochtend de voormalige campingmanager ontslagen hadden terwijl die nog in de ziektewet zat wegens burn-out.

wat accenten...
Ik ging naar een chr.beurs. Net voordat ik wegging hoorde ik duidelijk een innerlijke stem dat ik die dag een baan zou krijgen. Ik helemaal verbaasd en zoiets heftigs niet verwacht en dacht ja ja... Doch diezelfde middag had ik een baanvoorstel als campingwinkel manager. Krijg nou wat.

Voordat ik daar begon werd er ook navraag gedaan bij een (sektarische) pinkstergemeente waar ik nooit bij aangesloten was, die amper kende en die ook nog vreemde negatieve dingen zei over me.

Toen ik de eerste dag aankwam (om 17.00) na een hele lange reis zou ik verwelkomd worden door de eigenaar, doch er was niemand, ik heb een uur lopen zoeken tot ik te horen kreeg waar de sleutel voor een kamer lag. ik zou een slaapplaats krijgen, de kamer die ik kreeg met stapelbedden was net een koelkast, ik zou eten krijgen maar er was niks, ik had voor de zekerheid voor 4 dagen survivalpakketten mee. De 2e dag was ook een dooie dag op een lege camping en nergens eten behalve in het dorp. Hoezo een verlaten gevoel.
De dagen daarna gingen beter en bereidde ik de nieuwe seizoen in de winkel voor, doch veel werd voor mij al bepaalt.

Later kam ik erachter dat tijdens en nog jaren daarna tot recentelijk negatief over mij gesproken werd terwijl afgesproken was dat dit niet gedaan zou worden. Maar ja christenleiding met zulke houding hebben een heel andere wereld of kerkvisie die meedogenloos (dus zonder genade) overkomt.
Het werd tijd om er toch wel wat over te zeggen.

Tenslotte wat me erg verbaast is dat er in al die tijd veel hoogwaardige christelijke programma's draaien met vele beroemde of bekende sprekers. Wat betreft snap ik God niet. Wat voor hemelse filosofie zou hier achter zitten? Dat geldt ook voor de diverse onderstaande verhalen.

 
Petrus 025

19-07-2012

Hi lezers,
Wat ik meemaakte (1988)...
Ik had net een motorongeluk gehad terwijl ik op weg was naar mijn kerk. Ik was flink gevallen en gewond.
Een groep mensen stonden op grote afstand te kijken, durfden vreemd genoeg niet dichterbij te komen. De ambulances waren onderweg, binnen enkel minuten waren er 4 ambulances, ik ging mee en werd op de EHBO post nagekeken en naar huis gestuurd. Voor de helft was ik flink geschaafd maar dat zou wel weer genezen, het heeft alleen tijd nodig. Ik was alleenstaand, maar kon een paar weken bij een oudste van de kerk logeren en bijkomen.

Ik was jaren staflid van de kerk (type: volle evang.gemeente). Ik was net thuis toen mijn voorganger onverwacht op bezoek kwam. Het was de eerste keer dat hij bij mij thuis kwam. Ik was blij met zijn ziekenbezoek, doch was verbaasd hoe hij dat wist. Ineens kreeg ik allerlei kritiek over me heen, ik helemaal enerzijds overdonderd hierdoor en anderzijds nog grotendeels in shock over het ongeluk van een uurtje daarvoor, hij gebruikte mijn heel kwetsbaar moment. Ik heb hem de deur gewezen.

Afwachtend op de oudste die me zou ophalen lag ik even op de bank, intussen deels in pijn van de schaafwonden over mijn halve lichaam. Verdriet van wat mijn voorganger deed, kwam over me heen en voelde me wegglijden.
Ineens zag ik Jezus geknield naast mij. Hij was in een eenvoudig crèmewitte canvasachtige gewaad. Hij kwam heel warm over en er straalde een intense betrokkenheid van Hem uit. Ik had het gevoel dat Hij me heel goed kende. Ik zag Zijn gezicht en zag mijn hele verdriet erop alsof het Hem aangedaan was. Ik besefte dat hij erbij was toen de voorganger mij pakte toen ik op mijn kwetsbaarst was. Ik zag dat Hij doormaakte wat ik doormaakte in alle facetten. Zij gezicht sprak zoveel, mijn lijden was zijn lijden, mijn verdriet was Zijn verdriet, mijn verslagenheid was Zijn verslagenheid, mijn emotioneel getroffen worden was Zijn emotioneel getroffen worden. Dit ging zo boven mijn verstand of gevoel uit dat dit kon, alsof Hij en ik een soort eeneiige tweelingwaren, zooo verbonden.
Toen zag ik een grote traan op Zijn gezicht, dit raakte me enorm, het was live, totaal echt, in die traan voelde ik tot in mijn diepste wezen de herkenning en erkenning van mijn ontgoocheling, de verraad die me overkwam. De traan rolde langzaam van zijn gezicht en ik zag het als in slow motion vallen op mijn blote arm. Het voelde als een flinke waterdruppel op mijn arm, zeer werkelijk. De druppel werd deel van mij en als een bevestiging van Zijn aanwezigheid en betrokkenheid. Ik was helemaal verbaasd dat ik dit echt voelde, terwijl ik daar nog mee bezig was gericht op mijn arm, was Hij weer vertrokken. Ik beseft nu heel duidelijk en heel diep dat ik niet alleen was.
Mijn verdriet zakte niet verder een diepte in en er kwam rust en balans.

Kort daarop kwam de bevriende oudste en er werd 3 weken goed voor me gezorgd. Ik kon de bijzondere ontmoeting nooit meer vergeten en het zou niet de enige zijn.

 
geborgen 024

24-09-2007

Hey Stefanie, ik heb jou bericht gelezen en ik vraag mij af of jij al mensen hebt gevonden voor die interviews voor je eindwerk ??
Ik ben pas weg uit zo'n situatie en ik ben zoooooo blij. Ik woon niet zo ver van peer af, hoe kan ik contact met jou oppakken ???
Gods zegen allemaal en groetjes  
 
stefanie 023

05-09-2007

hoi,
ik ben Stefanie en zit op mijn laatste jaar humane wetenschappen in peer.
als eindwerk moeten ik een geïntegreerde proef maken over een onderwerp dat mij erg interesseert.
ik heb het onderwerp "manipulatie binnen een geloof of gemeenschap" gekozen.
nu vroeg ik mij af of er sommigen die hier ervaring mee hebben waren die mij daar mee zouden willen helpen. ik zou minstens 3 interviews moeten doen.
ik weet dat dit misschien niet iets voor de hand liggend is om te doen maar ik zou echt graag willen leren van jullie ervaringen.
Mvg, Stefanie
 
jeanette 022

19-08-2007

Beste no name,
Als ik jullie een tip kan geven: het was een gemeente met de G12-vsie, een voormalige Berea-gemeente. Daar zijn er een heleboel van, en ik wil ze jou, met alle liefde van de wereld, afraden. De G12 is werkelijk een keurslijf waarin je alle vrijheid langzaam maar zeker kwijtraakt en in een model wordt geperst. Ik heb het zien gebeuren sinds dit model werd ingevoerd. Nu zitten wij in een CAMA-gemeente die heel erg fijn is, en waarin geen groeimodel de agenda bepaalt, maar de mensen en God samen de Gemeente bouwen. Enkele criteria die ik je graag aan de hand wil doen:
- zoek een Gemeente waar men oprecht God zoekt,
- waar liefde heerst
- waar zorg is voor elkaar
- waar de statuten ingesteld zijn op zeggenschap van leden
- waar de macht niet in handen is van één autoritaire leider, maar waar ook oudsten zijn,
SucceS!
 
no name (sorry) 021 31-07-2007
Jeanette, wat geweldig dat je de moed hebt gehad. Wil je vertellen naar welke gemeente je ging, of misschien welke plaats. Wij zijn op zoek ook vanwege manipulatie en andere zaken. de gemeente waartoe we nu behoren is de enige in ons dorp en hij is een nachtmerrie geworden voor ons. Maar we zijn ook bang om na zoveel jaar over te stappen. Heb je tips?
 
Jeannette 020 04-07-2007
Het is nu vier maanden geleden dat ons gezin is weggegaan uit een zeer actieve gemeente, waar enorm tegenop gekeken wordt (ook door mensen in onze nieuwe gemeente). Jammer genoeg zien mensen alleen de buitenkant, en ik vertel ook niet altijd iedereen wat er speelt. Feit is voor mij, dat ik God gesmeekt heb om er weg te mogen gaan, omdat ik van binnen aan het sterven was. Ik kón niet worden wat iedereen van mij verwachtte. Achteraf zie ik dat er geen liefde was, alleen die verwachtingen waaraan je moest voldoen. Het is nu alsof de nevel van de toverij is opgetrokken; het verstrikt zitten in een net dat anderen om je heen hebben gespannen. Voor het eerst is er nu vrijheid. Voor het eerst horen we prediking die ons voedt in plaats van dat het ons een schuldgevoel geeft. Terugkijkend kan ik alleen nog maar verdriet hebben om al die jaren dat ik in een keurslijf heb geleefd, in een rigide organisatie waarin geen sprake was van liefde, jaren waarin ik me heb aangepast en mijn werkelijke gedachten en tranen heb ingeslikt. Lang leve de vrijheid, want die ís er, en juist in Christus!
 
Piet 019 28-05-2007
Ons huwelijk is in het pastoraal centrum \'*********\' kapot gemanipuleerd t.g.v. de op mijn vrouw toegepaste regressietherapie en de vrouw van de leider, die \'profetes\' was. Mijn vrouw zag in de leider een \'papa\' en dat gevaar dreigt voor veel voorgangers, dat leden van hun gemeente in hen een vaderlijke vriend, een vaderfiguur zien. Voorgangers, pas op voor die valkuil. Gemeenteleden, zie God als je hemelse Vader.

Wat betreft de \'godverlatenheid\', waarin je terecht kunt komen na het (wel of niet vrijwillige) afscheid van een groep met een vreemde leer of leider mag je op Jezus zien, want niemand was zo \'godverlaten\' als Hij aan het kruis. Gelukkig ontfermde God zich over Hem en daardoor ook over ons.
Jezus liet de dood achter zich. Dat nieuwe leven wens ik iedereen toe. 
 
eduard 018 01-05-2007
inderdaad is er veel waar je op moet letten, nog veel meer dan jij zegt jan. Vaak lijken gemeentes geweldig, ze zijn actief, organiseren veel in een stad op dorp, maar als je mee gaat doen, komt de ware aard aan het licht. En die valt vies tegen. Ik weet eigenlijk niet of het uberhaupt mogelijk is om een betrouwbare gemeente te vinden. Wie kent ze? Gemeentes die tot op  het bot betrouwbaar zijn? Ik niet en ik heb er vele gezien.
 
Jan 017 09-09-2006
De meest aan ons gestelde vraag is: “nu we deze organisatie”c.q. religieuze beweging verlaten hebben, waar kunnen we naartoe.Welke kerk of gemeente heeft de waarheid?
Ten eerste wil ik opmerken dat geen enkele organisatie de complete waarheid bezit. De waarheid is niet een kerk of gemeente.Alleen Jezus Christus als persoon zelf is de waarheid.(Joh.14:6).
Waar  moet je op  letten als je weer een christelijke kerk of gemeente zoekt om je bij aan te sluiten? Wees zorvuldig in je zoektocht. Maar welke kerk of gemeente  je ook kiest, zorg er in ieder geval voor dat de predikant of voorganger een taal spreekt, die jij ook zelf machtig bent!!.  Jan
 
Inge 016

29-03-2006

lieve anoniem, ik heb je verhaal met verbijstering gelezen... Ik herken ontzettend veel! Ik ben 29 en ook gescheiden, geen lid meer van een kerk, contact met familie bijna nihil... ik herken bijna alles. Graag zou ik met je in contact komen, maar alleen als jij dat wilt en durft.
Ik merk het vanzelf wel. Voel je vrij...! Heel veel sterkte.
Met alle liefde,
Inge
 
anoniem2 aan anoniem 015

11-04-2005

Ik leef met je mee, ik spuug zelf ook van nepheid, hypocrysie, en de vele wantoestanden die je beschrijft.
Het enige dat ik kan zeggen is dat ook al bid/lees/dank je niet meer tot God, je toch mag geloven dat Hij (Jezus) op je (situatie) neerziet en ook walgt van de genoemde dingen, zo ook het onrecht dat jou is geschied.

Hij troost de treurende en zwakke beurt hij op, maw hij leeft mee met de lijdenden (jou) en wil aktief helpen aan (je) wederopbouw, w.o. troost en vreugde geven. Laat je Hem toe?

 
Anoniem 014 11-04-2005
sorry, na het bericht van Ellen
 
Anoniem 013 11-04-2005
Oud gereformeerde Gemeente, Gereformeerde Gemeente in Nederland, Gereformeerde Gemeente, Christelijk Gereformeerde Gemeente, Nederlands Hervormd, gereformeerde Kerk en nog wel een paar geloof ik. Hoewel de twee laatst genoemde inmiddels tot de PKN behoort.
De fanatieke Nederlands Hervormen vermijden de kerkdiensten onder PKN. Leden die wel gaan kijken elkaar met de nek aan, dit horende van een moeder die wél gaat onder de PKN. (Heeft u naastenlief! ja ja) Op zondagochtend loopt men om 8.00 voorbij om een dienst op 'oude' wijze te hebben!

Zelf ben ik opgevoed in de Gereformeerde Gemeente en vorig jaar ben ik zeer rigoureus daarmee gestopt.
Alleen wou ik mijn familie daarvan wel op de hoogte stellen en heb een paar weken gedaan over een brief om uitleg te geven hoe ik me altijd gevoeld heb en met de vele belemmeringen en de hypocrisie die ik bijna alleen maar om mij heen zag. Een zeskantig getikte brief die ik nooit had moeten sturen. Ik had gekozen voor de brief vorm omdat ik 100% overtuigd was dat men in een mondeling gesprek daar niet uitkomt. Ik zag het al helemaal voor me. Heftige discussies met ouders, schoonouders, broers zussen, schoonzussen en zwagers. Nu waren ze helemaal overdonderd door mijn brief. Ze hadden dan wel gemerkt dat ik en nog maar heel spaarzaam liet zien in de kerk, echter had nooit écht mijn afkeur uitgesproken over de gang van zaken. Zelf deed ik ook mee aan het achterbakse en schijnheilige gedrag. Steeds meer kreeg ik een hekel aan mezelf doordat ik meedeed om geen discussies uit te lokken en te kiezen voor de lieve vrede. Het zou dan tenslotte de 'groep' zijn tegen het 'individu die tegen alles in gaat' Dit was dan ook maar reden om te kiezen voor de brief. Misschien wel laf, maar ik wou al mijn frustraties en dergelijke kwijt en die kans zou ik nooit gekregen hebben als ik dat mondeling gedaan zal hebben. Ik heb dus direct betrokkenen een brief gestuurd maar had veeeeeel beter met stille trom kunnen vertrekken.

Beter was geweest nooit ook maar ene uitlating of reden moeten geven. Jemig wat een toestand! Met geen enkel lid van de familie heb ik nog contact.
Ik heb diverse brieven teruggehad omdat ik weigerde in een mondeling gesprek. Kort geleden heb ik die wel gehad met mijn ouders. Ze stonden geheel onverwacht op een zondagavondlaat voor mijn deur. Ik heb ze binnen gelaten maar wel heel duidelijk mijn mening laten horen. Zij de hunne. Volgens hen maak ik een puinhoop van mijn leven en ga ik de ondergang tegemoet. Een normaal contact is niet mogelijk zolang zij me enkel veroordelen op mijn levenswijze e.d.
In die brieven die ik destijds ontving probeerde men mij weer angst aan te praten. Diverse voorbeelden 'Wie God verlaat heeft smart op smart te vrezen' en 'Je hebt voorin de gemeente geloofsbelijdenis afgelegd' en 'je bent zelf gedoopt en je hebt de kinderen laten dopen' (met andere woorden, ik laat mijn kinderen godsdienstonderwijs ná en moet dit verantwoorden tegenover God!) Na een tijdlang niets gehoord te hebben ontving ik zo’n 3 weken geleden een brief van een kennis van mijn ouders. Een maand of twee drie na het bezoek van mij ouders op zondagavond. De angst maar ook het proberen je een schuldgevoel aan te praten kwam in die brief ruim aan bod. Namelijk ‘je ouders hebben zo verdriet en zeker met je moeder gaat het niet goed’ Dit doordat er geen contact meer is en men mij dat verwijt. Ik heb getracht het contact aan te houden maar ben daar mee gestopt. Het contact is alleen maar mogelijk als ik weer terugkeer binnen ‘het wereldje’ Zo niet dan krijg ik in elke vorm van contact alleen maar verwijten over me heen.

Jammer genoeg kwam ik van het bestaan van de site 'kerkdruk' pas achter kort na het versturen van mijn brief via een artikel in het magazine van het Algemeen Dagblad. Mijn familie heb ik de link nog gestuurd na hun brieven die ik ontving. Hun reactie daarop? 'Als je medestanders zoekt vind je die ook wel' Men hamerde vervolgens bij mij op psychologische hulp binnen hun eigen wereldje. Dus geen willekeurige psycholoog, nee, iemand die eveneens van de Ger.Gem is of soortgelijke gemeente. Manipulatie? Ja, duidelijker kan niet! Mijn vrienden die ongelovig zijn hebben deze invloed op mij gehad volgens hen. Ik ben in de macht van de satan (de wereld en mijn vrienden daarin) Mijn schoonzus zei letterlijk 'de duivel is in je gevaren'.
Nog geen twee maanden daarna ben ik gescheiden. Mijn man was net zo'n manipulator. Ik voelde me een gevangene in mijn eigen huis. De brief die ik gestuurd heb naar de familie heb ik dan ook alleen ondertekend. Mijn man wou blijven kerken 'om de lieve vrede' Zelf was ik dat zat. Ik heb hem de brief pas laten lezen nadat ik die gepost had. Hij zei me ook tegengehouden te hebben als hij op de hoogte geweest was van mijn schrijven. Hij is wel na mijn brief ook gestopt met de kerkgang. Nog steeds, dankzij mijn brief, wat hij me zelf zei.

Ik ben ervan overtuigd dat er nog veel meer mensen zijn die het liefst uit de kerk zouden willen stappen, echter de moed missen, wat ik zeer goed begrijp. Je wordt volkomen genegeerd. Echter doen ze met z'n allen dan maar lekker hypocriet. Lange broeken in de vakanties. TV achter deurtjes of in de slaapkamer. Tegenwoordig dvd kijken op de pc! Men schaft een videocamera aan, ' want het is zo leuk voor de kinderen en je kunt het later terugkijken, echter met de aanschaf van een camera moet er ook een afspeelrecorder/tv komen om te kunnen bekijken, nietwaar? Vervolgens wordt de camera maar sporadisch gebruikt en huurt men heel vaak een film bij de videotheek. O wee naar de bioscoop mag men niet, vergeet men voor het gemak dat betreffende films gedraaid hebben in de bioscoop?

Ook mijn kind ging naar een reformatorische school. Hij heeft het schooljaar daar goed kunnen afronden en heeft geen moeilijkheden ondervonden. Wel keek men mij aan bij het hek van de school! Eerst paste ik me nog 'netjes' aan. Na mijn besluit ging ik gewoon in lange broek bij het hek staan! Nou nou! Inmiddels gaan mijn beide kinderen naar een andere school. De school draagt wel het stempel christelijk en men bid en leest uit de Bijbel. Ik wilde de overgang niet te groot maken door de kinderen op een openbare basisschool te plaatsen. De school waar ze nu op gaan, daar hebben ze het super goed naar hun zin. Ook zelf ben ik erg blij met deze school, de mensen en de leerkrachten.
Iedere morgen kom ik die refo's tegen van de voorgaande school. Groeten? O nee. Wel mijn zoontje, want daar hebben ze medelij mee. Hij kan er tenslotte niets aan doen, toch? Ik stoor me er heel weinig aan. Degene die me het meest negeren zitten waarschijnlijk zelf nog het meest in de knoop en zouden misschien ook niets liever willen dan de kerk vaarwel zeggen en zijn jaloers o.i.d.

Toen ik de site kerkdruk herkende ik zóveel! Dat de oprichter van deze site de kerk de rug toe heeft gekeerd daar moet heel veel moed voor nodig geweest zijn, zeker als kerkenraadslid. Zijn depressie kan ik wel heel goed begrijpen ook ik heb veel gedacht aan zelfmoord.
Ik weet niet hoe ik moet denken over bepaalde dingen. Dit is waarschijnlijk ook een aspect waardoor anderen klampachtig vasthouden aan het geloof. Godlastering, alleen vloeken? Ik denk het niet. Zijn Naam wordt te pas en te onpas gebruikt omdat men zelf vaak geen mening heeft. Het is 'Gods wil' heel rechtlijnig oftewel tunnelvisie. Zelf probeer ik me er steeds meer in te berusten dat zij zo zijn. Als ze ook maar een klein beetje mij gelijk geven in mijn standpunten of iets wat afwijkt van wat men geleerd (aangenomen) heeft, ze zelf geen houvast meer hebben en zij ook uit de 'kudde' verstoten worden. Want dat is het, kuddediergedrag, bijna sekteachtig.

Zelf ben ik geen lid meer van een geloofsgemeenschap en bidden/danken/bijbel lezen doe ik niet meer. Ook de kinderen zijn daar inmiddels wel aan gewend. Mijn zoontje wou in het begin nog wel bidden en danken voor het eten en ik liet hem dat ook doen en heb daar geen bezwaar van gemaakt. Kinderen houden zich heel erg vast aan bepaalde dingen omdat dit structuur biedt. Al vrij snel daarna stopte hij daarmee. Niet ineens, maar zo van; de ene keer wel de andere keer niet’.

Toch probeert mijn ex schoonfamilie de kinderen nog te manipuleren.
Ergerlijk gewoon en ik weet niet wat daaraan te doen. Mijn ex schoonvader heeft onlangs nog een kinderbijbel gekocht. Ook zijn mijn ex schoonouders met mijn kinderen een kijkje wezen nemen op de reformatorische school waar mijn zoontje op gezeten heeft. Dit i.v.m. een open dag of een kijkdag o.i.d.  Mijn ex man woont namelijk nog in bij zijn ouders i.v.m. de scheiding en dit (bijna een jaar aan de gang) nog steeds niet rond is. De kinderen zijn om het weekend bij hem (en dus bij mijn schoonouders). De kinderen worden nu gezien als 'zielig' en vreselijk verwend. Nu is mijn schoonmoeder altijd heel goed geweest en over haar kan ik geen kwaad spreken (ze heeft zelf een man die erger dan erg is en is altijd óm de kinderen en vanuit het geloof getrouwd gebleven) Zij is ook niet degene die manipulerend bezig is omdat ze zelf heel erg onder de invloed staat van haar man. Tegenspreken doet zij niet. Hij is daar juist degene die het meest manipuleert.

Een heel verhaal inmiddels. Zelf ben ik vijfentwintig. Zes jaar gehuwd geweest. Toentertijd ‘moest’ ik trouwen. Ik vond dat helemaal niet erg omdat het contact met mijn ouders over het algemeen slecht verliep.  Ik was blij dat ik thuis weg kon. In de zwaardgelovige kringen is alleen een studie of baan verder weg of door te trouwen een optie om het ouderlijk huis te verlaten. Of je bent lang vrijgezel waardoor je uiteindelijk op jezelf gaat.
Wat ik wél een ramp vond was het doen van schuldbelijdenis voor de kerkenraad. (bestaande uit een geschat aantal van een stuk of 20) Ik had helemaal geen spijt (blij het huis uit te kunnen) Echter is alles geschakeld aan elkaar. Doe je geen schuldbelijdenis? Dan geen huwelijk in de kerk en geen doop van de kinderen. Alles hangt dus samen. Wat doe je dan? Om de lieve vrede doe je geloofsbelijdenis, schuldbelijdenis en het dopen.

Natuurlijk heb ik getracht me toch gelukkig te voelen maar voelde me dit niet. Ik voelde me gevangen in het strikte leven van de kerk met de vele wetten en regels door de geloofsgemeenschap zelf gemaakt. Daarom zijn er ook zoveel soorten. Door de meningsverschillen onderling vonden de kerkscheuringen plaats en ontstonden er steeds verschillende gemeenten.

Al met al voor mij geen kerk meer! Wat het geloof zelf betreft ben ik nog niet uit. De oorlogen en het terrorisme hebben bijna altijd met verschillende godsdiensten te maken. De Katholieken en Protestanten,  Islam en Christendom. Ierland, Israël, Palestina de aanslagen in New York, de tweede wereldoorlog en de Jodenvervolging en noem maar op.

De Koran en de Bijbel. Allah en God. Wat staat erin deze boeken en over deze goden? Allah en diens profeet Mohammed, God (Jezus en de Heilige Geest, oftewel de drie-eenheid) liefhebben boven alles en je naasten als jezelf. Blijkbaar houden ze niet van zich zelf want de naasten wordt meestal vergeten. Ook hier kan ik nog veel dieper over gaan uitweiden.

Kleinschalig en bijna onzichtbaar ziet men dus in onze gemeente. Ik stop met mijn verhaal. Wel ben ik blij een forum aan te treffen met ‘lotgenoten’. Hopelijk kunnen we wat aan elkaar hebben zodat niemand door zijn omgeving in een depressie geholpen wordt.

Groetjes (nog maar even anoniem)

Even voor de duidelijkheid, wil je het op chronologische volgorde te lezen zie ik dat men na het bericht van Betty moet lezen. Ook aan de tijdstippen kun je de chronologische volgorde bepalen.

 
Ellen 012 06-04-2005
Betty,er is een Vereniging die het voor mensen op wil nemen.Maar hun "klacht"is nu juist dat als het erop aan komt en zij klaar staan om te helpen,de mensen afhaken. De vereniging heeft dan een heleboel werk verricht voor niets en er is niets opgelost. (www.vtmcg.nl)
Wil je hulp, dan is het altijd mogelijk om dat bij de vereniging voor te leggen.
Ik geloof, dat we niet moeten schromen om mensen die andere mensen beschadigen met machtsspelletjes, ook aan te klagen.Tenslotte moet iedereen die in de zorg wil werken zich bekwamen van hier tot Tokio en aan de attitude werken; en dat is goed (ik geef les aan de doktersassistenten vandaar dat ik het weet)Maar ik vind ook dat iemand die voorgeeft een kerkleider te zijn, zich daar ook naar moet gedragen en zich niet op moet houden met manipulatie en roddel.Bovendien is het ook maar iéts vertellen over iemands gezin, schending van het ambtsgeheim; Als een leider dat doet, dan weet je al hoe laat het is.Ik zou maken dat ik weg kwam en bleef.
Maar ik begrijp heel goed dat je daardoor een enorme schade op hebt gelopen.Pak het aan of laat het los! Laat je leven beheersen door de liefde van onze Heer.Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven.
 
voor betty van Ed 011 06-04-2005
Betty, je hebt geen mailadres aan je naam verbonden, vandaar dat ik je op deze manier benader. Jij hebt heel wat meegemaakt. Opvoeden doet iedereen (vaak) naar eer en geweten. Ik hoop dat je op dit moment nog kan geloven in een God die Zijn Zoon voor al onze zonden heeft gegeven. Die de beker der gramschap tot de laatste druppel heeft willen drinken. Maar ik ben van mening dat op het moment een voorganger / leider / ouder / leerkracht dingen doet die volgens de wet strafbaar zijn, moet deze persoon gestraft worden en indien van toepassing uit zijn ambt / functie worden gezet.
 
Ed & Ellen 010 06-04-2005
Tot voor kort zaten wij in een vrij evangelische gemeente van ca 200 leden.
Eerst zijn wij op niet bijbelse gronden onder de tucht geplaatst, en hierop volgend omdat wij niet naar hun pijpen wilde dansen, geroyeerd.
Hoe onze kerkleiders met hun schapen omgaan is voor ons niet te begrijpen.
Omzien naar je schapen wordt door hen geinterpreteerd als overheersen.
Manipulatie is wat wij (en vele andere gemeenteleden) hebben moeten constateren.
Een voorganger met 9 oudsten vormde daar de kerkenraad van deze gemeente.
Smaad, laster, insinuatie en roddel is hetgeen ons door hen is overkomen.
Je zou ze inderdaad willen aanklagen, maar hoe en wat en wanneer. Zonder enig bewijs zijn er door de kerkenraad de wildste dingen over ons gedacht, gezegd, en daardoor geinsinueerd.
Tegen kerkleden werd gezegd: je moest eens weten wat er in dat gezin allemaal mis is. Rookgordijnen en iedere keer moesten wij ons gelijk weer gaan bewijzen. Als wij het bewijs weer op tafel hadden gelegd kwam er weer een nieuw rookgordijn. Mensen moesten het melden als zij met ons contact hadden gehad. Het werd mensen zelfs afgeraden.
Leden hebben per brief de keus gekregen om achter de ideeen van de kerkenraad te gaan staan, of een andere gemeente te zoeken.
250 pagina's aan bewijzen van mails/ brieven e.d. liggen voor ons en er wordt niets mee gedaan.
Het lijkt wel of een gemeente van God wordt gezien als gezellig samen kerkje spelen, Kun je niet achter de onbijbelse ideeën van de kerkenraad staan, dan proberen ze je kapot te maken, en hopen ze dat je zelf opstapt. Anders wordt je geroyeerd. Dat is ons overkomen.
Misschien waren wij wel te radicaal met ons begrip waarheidsbevinding.
Maar Jezus was tenslotte ook radicaal.
Het onderwerp manipulatie onder kerkleiders is gelukkig iets wat onderkend wordt door velen en dit moet uit de kerkwereld worden weggesneden. Pas dan zullen wij weer gezamenlijk in openheid en eerlijkheid God kunnen loven en prijzen tot eer van Hem.
 
Ellen 009 04-04-2005
Ik denk dat het tijd wordt dat iedereen die met macht en manipulatie te maken krijgt, ook de moed vat om de persoon die dat doet aan te klagen.Willen mensen niet luisteren, dan is het zaak dit te herhalen tot er iemand komt die wél wil luisteren.Uit ervaring weet ik dat mensen die hun werken als een "bediening" zien (en anderen niet hoger achter dan zichzelf) zichzelf al een onaantastbaar jasje aanmeten.Zo van"de man Gods heeft altijd gelijk ook al heeft hij ongelijk" terwijl het eigenlijk gaat om pure hoogmoed en een onreinheid van geest die God een gruwel is.Die houding van dergelijke "dienaren Gods" heeft niets met God te maken.Hij is liefde, rechtvaardigheid en zuiverheid in eigen Persoon.
Als een voorganger, dominee of welke leider ook zich nadrukkelijk "gezalfde God's"noemt, dan is het al zaak om op te passen.Hier gaat een hoop hoogmoed schuil achter die zelf aangemeten titel.En waar staat dat een voorganger meer een gezalfde Gods is dan het mensenkind wat hij beschadigt?
Waar de Geest van God is, daar is vrijheid, vreugde en zuiverheid.Alles wat ons als slaaf laat leven heeft niets met Hem te maken.
Voor mij als slachtoffer is het zaak om niet te blijven in de slachtofferrol,maar als aanklager mijn recht op zuivere vreugde te claimen.En God daarbij om hulp te vragen.
Dat kan een gevecht van jaren worden, maar het is (IK ben) het waard.
 
'Henk' 008 05-03-2005
Mijn voorbeeld staat al deels in het forum.
Mijn angsten en verkeerde beelden van God die ik sinds geboort met mij meedroeg werden gevoed ipv wederlegd met de waarheid in mijn vorige gemeente.

De voorganger gebruikte manipulatieve middelen in zijn onderwijs om de gemeente aan het dienen en evangeliseren te krijgen.
Gods eeuwige straf en Zijn rechtvaardige kant werd op openlijke wijze gebruikt om van vrije mensen, angstige slaven te maken.

Zo ook ik, omdat ik toch al angstig en opgejaagd de gemeente in vluchtte was ik erg vatbaar voor dit soort onderwijs.
Ipv rust vond dit schaapje een boze 'pastor' die het schaapje nog meer opjoeg.
Ik ging er vol in mee, en werd (bleef) ook een dienende slaaf van de angst.

Gelukkig ging God mij dienen toen ik eindelijk uit die gemeente ging.
Hij wast mijn voeten, terwijl ik niets doe!
Ondenkbaar, toch gebeurt het. Al enkele jaren lang. Misschien wel tot mijn dood toe?
Groetjes 'Henk'.

 
frubbie 007 25-02-2005
Ik ben onder de indruk van jullie verhalen en ben me bewust dat ze veel verder gaan dan wij hier lezen. Wat een moed om ze op te schrijven! Natuurlijk Hans zullen we voor je bidden, en Bettie wat moedig dat je je verhaal voor het eerst zo hebt durven vertellen. We bidden ook voor jou.
.... ik vermoed dat jij er nog middenin zit, is dat zo?
Tineke wat geweldig dat het nu goed met je gaat. Zo kun jij weer een bemoediging zijn voor die mensen die nog vast zitten in een manipulerende situatie.
 
tineke 006 25-02-2005
De drie korte verhaaltjes die ik in dit gastenboek heb gelezen zijn herkenbaar en verdrietig. Jouw verhaal, Bettie, vind ik schrijnend. Geestelijke manipulatie komt meer voor dan we denken. Zelf ben ik ook opgegroeid in een dwingende, evangelische groepering, die mij weinig ruimte liet om mij als indidvidu op een gezonde manier te ontwikkelen. Hoe ik moest denken , voelen en handelen...het werd mij allemaal voorgeschreven. Het is een lange en eenzame weg voor mij geweest om hieruit te komen. Maar wat is het heerlijk om vrij te zijn en zelfstandig te kunnen denken en handelen. Het leven is een zoektocht en een avontuur!
Het is goed dat er tegenwoordig veel aandacht aan geestelijke manipulatie wordt geschonken. Deze site kan daar misschien ook een bijdrage in zijn.
Kijk ook eens op de site van de Vereniging tegen manipulatie in christelijke groepen (www.vtmcg.nl), daar worden veel goede boeken genoemd.
 
Hans 005 25-02-2005
Nogmaals.. de vrouw die van mij gescheiden is was ook nog eens de voorganger van onze huisgemeente.. ik kan nu trouwens melden dat ik mijn leven weer opnieuw heb opgedragen aan de Heer en dat ik van plan ben naar een pinkstergemeente te gaan... graag gebed voor mijn weg in het geloof.
 
..... 004 24-02-2005
Het is inderdaad manipulatieLEED!! Je start opnieuw, met een nieuwe gemeente na nare manipulatierevaringen in je vorige gemeente en na een tijd gebeurt het weer. Je wordt gedwongen tot dingen die je niet wilt. Negatief zijn over jou of anderen die je dierbaar zijn is kennelijk normaal bij leidinggevenden. En doorgaan net zolang totdat jij er bij neervalt en je ze hun zin geeft of totdat je vertrekt wat dan uiteraard volkomen zondig en fout is van jouw kant. Het doet zo'n pijn, en je bent zo eenzaam. Fijn dat jullie deze site hebben gemaakt zodat wij, de slachtoffers ons verhaal een beetje kwijt kunnen. dankjewel
 
bettie 003 21-02-2005
Nou ik vind het moeilijk om iets te vertellen, dit is eingelijk de eerste keer dat ik dat doe. Maar ik geloof wel dat het goed is, omdat veel mensen hun mond houden, omdat ze bang zijn of zich schamen of alles met de mantel der liefde willen bedekken. Daar moeten we niet meer aan toegeven. Om dit tegen te gaan moeten we ons uitspreken.

Ik kom uit een strenge kerk. We hadden strikte kleding regels, hoe je je haar moest dragen, wat je wel of niet mocht doen, waar je naar mocht kijken op tv (en dat was niet veel) en de zondag was de zwartste dag in de week, want dan mocht je letterlijk niks. Als wij als kind 'zondigden' werfen we zwaar gestraft. Opgesloten in de kelder, lijstraffen, geen eten tec etc De dominee en de ouderlingen bepaalden ons hele leven. Op school werd ik enorm gepest vanwege wie wij waren.
Toen kwam uit dat de dominee kinderen sexueel had misbruikt en vreemd was gegaan met de vrouw van een van de ouderlingen. Werd hij aangeklaagd? Ging hij naar de kelder, of kreeg hij een lijstraf of geen eten? Nee niets van dat alles, er werd een gesprek gevoerd met de man en hij vroeg vergeving aan de betrokkenen en vervolgens kon hij rustig dominee blijven. Tenslotte was hij een 'gezalfde van God'. Niets is ooit naar buiten gekomen. En dit is de eerste keer dat het wordt verteld aan 'anderen'. zonder naam en plaats te noemen. je snapt dat dat niet kan.
Deze toestanden moetn worden uitgebannen en aangepakt. Wie helpt mij?

 
Hans

002

21-02-2005
Goh ik ben de eerste... ik ben door een vrouw in een klooster terechtgekomen en daarna uitgetreden... in therapie gegaan bij een 'wedergeboren' christin die me heeft verleid en met me is getrouwd om na drie jaar van mij te scheiden... al mijn ervaringen zijn eigenlijk dus negatief... ondanks alles zoek ik toch nog steeds een kerk/gemeente... maar de angst dat ik weer geestelijk gemanipuleerd ga worden is groot... ik ben een tijd lang naar de Anglikaanse kerk geweest, maar ik zoek toch iets bijbelvasters... soms lijkt het wel of christenen in Nederland of te liberaal of erg schijnheilig en sektarisch zijn...
 
frubbie

001

17-02-2005

hier kun je je verhaal kwijt. Wat is jou overkomen. Hoe heb jij jezelf ontworsteld aan manipulatie in je kerk of christelijke organisatie. Of misschien zit je er middenin. Laat het ons horen

HOME   21-07-2012